5.3.1 Lýsið merkingu meðalgildissetningarinnar fyrir heildi.
5.3.2 Útskýrið hvað 1. hluti undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar felur í sér.
5.3.3 Notið 1. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar til að reikna afleiður heilda.
5.3.4 Útskýrið merkingu 2. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar.
5.3.5 Notið 2. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar til að reikna ákveðin heildi.
5.3.6 Útskýrið sambandið milli deildunar og heildunar.
Í síðustu tveimur undirköflum fjölluðum við um ákveðið heildi og tengsl þess við flatarmálið undir grafi falls. Því miður eru einu aðferðirnar sem við höfum hingað til haft til að reikna gildi ákveðins heildis rúmfræðilegar flatarmálsformúlur og markgildi Riemann-summa, en báðar aðferðirnar eru afar fyrirhafnarsamar. Í þessum undirkafla kynnumst við öflugri og gagnlegri aðferðum til að reikna ákveðin heildi.
Þessar nýju aðferðir byggjast á sambandinu milli deildunar og heildunar. Sir Isaac Newton og Gottfried Wilhelm Leibniz voru meðal þeirra sem uppgötvuðu þetta samband og rannsökuðu það seint á 17. öld og snemma á 18. öld. Sambandið er sett fram í því sem nú er kallað undirstöðusetning stærðfræðigreiningarinnar. Setningin er í tveimur hlutum sem verða skoðaðir í þessum undirkafla. Nafnið eitt gefur til kynna hve veigamikil setningin er fyrir þróun stærðfræðigreiningarinnar í heild.
Áður en við snúum okkur að þessari veigamiklu setningu skulum við þó skoða aðra mikilvæga setningu: meðalgildissetninguna fyrir heildi. Hún er nauðsynleg til að sanna undirstöðusetningu stærðfræðigreiningarinnar.
Meðalgildissetningin fyrir heildi
Meðalgildissetningin fyrir heildi segir að samfellt fall á lokuðu bili taki meðalgildi sitt í einhverjum punkti á bilinu. Setningin tryggir að ef er samfellt, þá sé til punktur c á bili þannig að gildi fallsins í c sé jafnt meðalgildi á Við setjum setninguna fram á stærðfræðilegu formi með hjálp formúlunnar fyrir meðalgildi falls sem kynnt var í lok undirkaflans á undan.
Sönnun
Þar sem er samfellt á tekur fallið lægsta og hæsta gildi sitt samkvæmt útgildissetningunni (sjá Hágildi og lággildi). Gildin eru m og M, í þeirri röð, á Ef x er á gildir Samkvæmt samanburðarsetningunni (sjá Ákveðna heildið) fæst því
Með því að deila með fæst
Þar sem er tala á milli m og M og er samfellt og tekur gildin m og M á bilinu er samkvæmt milligildissetningunni (sjá Samfelldni) til tala c á bilinu þannig að
og sönnuninni er lokið.
□
Dæmi 5.15
Útreikningur á meðalgildi falls
Finnið meðalgildi fallsins á bilinu og finnið c þannig að sé jafnt meðalgildi fallsins á
Lausn
Samkvæmt formúlunni fæst meðalgildi 𝑓(𝑥) með
Við sjáum á mynd 5.26 að fallið táknar beina línu og myndar rétthyrndan þríhyrning sem afmarkast af x- og y-ásunum. Flatarmál þríhyrningsins er Við höfum
Meðalgildið fæst með því að margfalda flatarmálið með Því er meðalgildi fallsins
Jöfnum meðalgildið við 𝑓(𝑐) og leysum jöfnuna með tilliti til c.
Við 𝑐=2,𝑓(2)=4.
Mynd 5.26. Samkvæmt meðalgildissetningunni er á lokuðu bili að minnsta kosti einn punktur c þar sem samfellda fallið f ( x ) tekur meðalgildi sitt.
Dæmi 5.16
Punktur þar sem fall tekur meðalgildi sitt
Gefið er að ∫30𝑥2𝑑𝑥=9, og finna skal c þannig að 𝑓(𝑐) sé jafnt meðalgildi 𝑓(𝑥)=𝑥2 á [0,3].
Lausn
Við leitum að gildi c þannig að
Setjum c2 í stað 𝑓(𝑐) . Þá fæst
Þar sem −√3 er utan bilsins skal aðeins taka jákvæða gildið. Því fæst 𝑐=√3(mynd 5.27).
Mynd 5.27. Á bilinu [ 0 , 3 ] , sem hér er til skoðunar, tekur fallið f ( x ) = x 2 meðalgildi sitt í c = 3 .
Undirstöðusetning stærðfræðigreiningarinnar, 1. hluti: Heildi og stofnföll
Eins og áður hefur komið fram er undirstöðusetning stærðfræðigreiningarinnar afar öflug. Hún lýsir sambandinu milli deildunar og heildunar og gerir kleift að reikna ákveðin heildi án Riemann-summa eða flatarmálsútreikninga. Setningin er í tveimur hlutum. Fyrri hlutinn, 1. hluti undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar, er settur fram hér og lýsir sambandinu milli deildunar og heildunar.
Áður en við förum nánar út í sönnunina er rétt að nefna nokkur mikilvæg atriði. Fyrst skulum við huga að táknuninni. Við höfum skilgreint fallið en það er ákveðið heildi annars falls, frá a til x. Við fyrstu sýn kann þetta að virðast ruglingslegt, því margoft hefur komið fram að ákveðið heildi sé tala en hér virðist það vera fall. Lykilatriðið er að fyrir hvert tiltekið gildi x er ákveðna heildið tala. Fallið skilar því tölu, gildi ákveðna heildisins, fyrir hvert gildi x.
Í öðru lagi er vert að fjalla um nokkrar af helstu afleiðingum þessarar setningar. Það er ástæða fyrir því að hún er kölluð undirstöðusetning stærðfræðigreiningarinnar. Hún staðfestir ekki aðeins tengsl heildunar og deildunar heldur tryggir einnig að sérhvert heildanlegt fall eigi sér stofnfall.
Sönnun
Með því að beita skilgreiningu afleiðunnar fæst
Þegar þessi síðasta stæða er skoðuð vandlega sést að er einmitt meðalgildi fallsins á bilinu Samkvæmt meðalgildissetningunni fyrir heildi er því til tala c í þannig að
Þar sem c er á milli x og x + h stefnir c á x þegar h stefnir á núll. Þar sem er samfellt gildir Þegar þessar niðurstöður eru teknar saman fæst
og sönnuninni er lokið.
□
Dæmi 5.17
Afleiða reiknuð með undirstöðusetningu stærðfræðigreiningarinnar
Undirstöðusetning stærðfræðigreiningarinnar, 2. hluti, er ef til vill mikilvægasta setning stærðfræðigreiningarinnar. Eftir þrotlaust starf stærðfræðinga í um það bil 500 ár komu fram nýjar aðferðir sem veittu vísindamönnum nauðsynleg verkfæri til að skýra fjölmörg fyrirbæri. Með stærðfræðigreiningu gátu stjörnufræðingar loks ákvarðað fjarlægðir í geimnum og kortlagt brautir reikistjarna. Nú var hægt að leysa algeng fjárhagsleg viðfangsefni, svo sem að reikna jaðarkostnað eða spá fyrir um heildarhagnað, á einfaldan og nákvæman hátt. Verkfræðingar gátu reiknað beygjustyrk efna eða þrívíða hreyfingu hluta. Stærðfræðigreining breytti sýn okkar á heiminn til frambúðar.
Í samanburði við að nálga flatarmál með því að leggja saman flatarmál n rétthyrninga er einfalt að beita þessari setningu. Það virðist næstum of einfalt að reikna megi flatarmál heils svæðis sem afmarkast af ferli með því einu að meta stofnfall við báða endapunkta bilsins.
Táknunin er oft notuð fyrir stæðuna Lóðrétta strikið og mörkin a og b merkja að reikna skuli gildi fallsins við efra markið, hér b, og draga frá gildi fallsins við neðra markið, hér a.
Seinni hluti undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar, einnig nefndur útreikningssetningin, segir að ef stofnfall heildisstofnsins er þekkt megi reikna ákveðna heildið með því að reikna gildi stofnfallsins við endapunkta bilsins og draga gildi þess við neðra markið frá gildi þess við efra markið.
Sönnun
Látum vera reglulega skiptingu á Þá getum við skrifað
Nú vitum við að F er stofnfall f á og því má samkvæmt meðalgildissetningunni (sjá Meðalgildissetningin) fyrir finna í þannig að
Þá fæst með innsetningu í jöfnuna hér á undan
Með því að taka markgildi beggja hliða þegar fæst
□
Dæmi 5.20
Útreikningur heildis með undirstöðusetningu stærðfræðigreiningarinnar
Notið þessa reglu til að finna stofnfall fallsins og beitið síðan setningunni. Þá fæst
Greining
Takið eftir að liðurinn „+ C“ var ekki tekinn með þegar stofnfallið var ritað. Samkvæmt 2. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar má nota hvaða stofnfall sem er. Til hægðarauka var því valið stofnfall þar sem 𝐶=0. Ef annað stofnfall hefði verið valið hefði fastaliðurinn fallið út. Þetta gerist alltaf þegar ákveðið heildi er reiknað.
Svæðið sem samsvarar flatarmálinu sem var reiknað er sýnt á mynd 5.28. Athugið að svæðið milli ferilsins og x-ássins er allt neðan x-ássins. Flatarmál er alltaf jákvætt en ákveðið heildi getur engu að síður gefið neikvæða tölu, það er samanlagt formerkt flatarmál. Ef þetta væri til dæmis hagnaðarfall gæfi neikvæð tala til kynna að fyrirtækið væri rekið með tapi á gefna bilinu.
Mynd 5.28. Útreikningur ákveðins heildis getur gefið neikvætt gildi, þótt flatarmál sé alltaf jákvætt.
Dæmi 5.21
Ákveðið heildi reiknað með 2. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar
Reiknið eftirfarandi heildi með 2. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar:
Lausn
Fyrst skal fjarlægja rótarmerkið með því að rita heildið með ræðum veldisvísum. Síðan skal aðskilja liðina í teljaranum með því að rita hvern þeirra yfir nefnaranum:
Mynd 5.29. Flatarmálið undir ferlinum frá x = 1 til x = 9 má reikna með því að finna gildi ákveðins heildis.
Dæmi 5.22
Kapphlaup á hjólaskautum
James og Kathy keppa á hjólaskautum. Þau keppa á langri, beinni braut og sá keppandi sem hefur farið lengst eftir 5 sek. hlýtur verðlaun. Ef James getur skautað með hraðanum 𝑓(𝑡)=5+2𝑡 fet/sek. og Kathy getur skautað með hraðanum 𝑔(𝑡)=10+cos(𝜋2𝑡) fet/sek., hvort þeirra vinnur þá keppnina?
Lausn
Heilda þarf bæði föllin á bilinu [0,5] og bera gildin saman. Fyrir James þarf að reikna
Með því að nota veldisregluna fæst
James hefur því skautað 50 fet eftir 5 sekúndur. Næst reiknum við vegalengd Kathy:
Við vitum að sin𝑡 er stofnfall cos𝑡, og því er eðlilegt að ætla að stofnfall cos(𝜋2𝑡) feli í sér sin(𝜋2𝑡). Þegar við deildum sin(𝜋2𝑡), fáum við hins vegar 𝜋2cos(𝜋2𝑡) vegna keðjureglunnar og því verðum við að taka tillit til þessa viðbótarstuðuls þegar við heildum. Við fáum
Kathy hefur skautað um það bil 50,6 fet eftir 5 sekúndur. Kathy vinnur, en naumlega!
Æfingar í undirkafla 5.3
144.
Lítum á tvo íþróttamenn sem hlaupa á breytilegum hraða og Hlaupararnir hefja kapphlaupið og ljúka því á nákvæmlega sama tíma. Útskýrið hvers vegna þeir hljóta einhvern tíma að hlaupa á sama hraða.
145.
Tveir fjallgöngumenn hefja göngu sína í grunnbúðum og fara hvor sína leið, aðra brattari en hina, en ná á tindinn á nákvæmlega sama tíma. Er þá endilega rétt að á einhverju augnabliki hafi hæð beggja fjallgöngumannanna aukist jafnhratt?
146.
Til að komast inn á tiltekinn veg með veggjaldi þarf ökumaður að taka kort þar sem fram kemur við hvaða mílumerki hann ók inn á veginn. Á kortinu er einnig tímastimpill. Þegar ökumaðurinn ætlar að greiða veggjaldið við útganginn kemur honum á óvart að fá jafnframt sekt fyrir hraðakstur. Útskýrið hvernig þetta getur gerst.
147.
Látum Finnið og meðalgildi á
Í eftirfarandi æfingum skal nota 1. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar til að finna afleiðurnar.
148.
𝑑𝑑𝑥∫𝑥1𝑒−𝑡2𝑑𝑡
149.
𝑑𝑑𝑥∫𝑥1𝑒cos𝑡𝑑𝑡
150.
𝑑𝑑𝑥∫𝑥3√9−𝑦2𝑑𝑦
151.
𝑑𝑑𝑥⌠⎮⌡𝑥3𝑑𝑠√16−𝑠2
152.
𝑑𝑑𝑥∫2𝑥𝑥𝑡𝑑𝑡
153.
𝑑𝑑𝑥∫√𝑥0𝑡𝑑𝑡
154.
𝑑𝑑𝑥∫sin𝑥0√1−𝑡2𝑑𝑡
155.
𝑑𝑑𝑥∫1cos𝑥√1−𝑡2𝑑𝑡
156.
𝑑𝑑𝑥⌠⎮⌡√𝑥1𝑡21+𝑡4𝑑𝑡
157.
𝑑𝑑𝑥⌠⎮
⎮⌡𝑥21√𝑡1+𝑡𝑑𝑡
158.
𝑑𝑑𝑥∫ln𝑥0𝑒𝑡𝑑𝑡
159.
𝑑𝑑𝑥∫𝑒𝑥1ln𝑢2𝑑𝑢
160.
Graf fallsins 𝑦=∫𝑥0𝑓(𝑡)𝑑𝑡, þar sem f er hlutskilgreint fastafall, er sýnt hér.
Á hvaða bilum er f jákvætt? Á hvaða bilum er það neikvætt? Á hvaða bilum, ef einhver eru, er það jafnt og núll?
Hver eru hágildi og lággildi f?
Hvert er meðalgildi f?
161.
Graf fallsins 𝑦=∫𝑥0𝑓(𝑡)𝑑𝑡, þar sem f er hlutskilgreint fastafall, er sýnt hér.
Á hvaða bilum er f jákvætt? Á hvaða bilum er það neikvætt? Á hvaða bilum, ef einhver eru, er það jafnt og núll?
Hver eru hágildi og lággildi f?
Hvert er meðalgildi f?
162.
Graf fallsins 𝑦=∫𝑥0ℓ(𝑡)𝑑𝑡, þar sem ℓ er hlutskilgreint línulegt fall, er sýnt hér.
Á hvaða bilum er ℓ jákvætt? Á hvaða bilum er það neikvætt? Á hvaða bilum, ef einhver eru, er það núll?
Á hvaða bilum er ℓ vaxandi? Á hvaða bilum er það minnkandi? Á hvaða bilum, ef einhver eru, er það fast?
Hvert er meðalgildi ℓ?
163.
Graf fallsins 𝑦=∫𝑥0ℓ(𝑡)𝑑𝑡, þar sem ℓ er hlutskilgreint línulegt fall, er sýnt hér.
Á hvaða bilum er ℓ jákvætt? Á hvaða bilum er það neikvætt? Á hvaða bilum, ef einhver eru, er það núll?
Á hvaða bilum er ℓ vaxandi? Á hvaða bilum er það minnkandi? Á hvaða bilum, ef einhver eru, er það fast?
Hvert er meðalgildi ℓ?
Í eftirfarandi æfingum skal nota reiknivél til að áætla flatarmálið undir ferlinum með því að reikna T10, meðaltal Riemann-summanna með vinstri og hægri endapunktum fyrir rétthyrninga. Ákvarðið síðan nákvæmt flatarmál með 2. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar.
164.
[T] 𝑦=𝑥2 á [0,4]
165.
[T] 𝑦=𝑥3+6𝑥2+𝑥−5 á [−4,2]
166.
[T] 𝑦=√𝑥3 á [0,6]
167.
[T] 𝑦=√𝑥+𝑥2 á [1,9]
168.
[T] ∫(cos𝑥−sin𝑥)𝑑𝑥 á [0,𝜋]
169.
[T] ∫4𝑥2𝑑𝑥 á [1,4]
Í eftirfarandi æfingum skal reikna hvert ákveðið heildi með 2. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar.
170.
∫2−1(𝑥2−3𝑥)𝑑𝑥
171.
∫3−2(𝑥2+3𝑥−5)𝑑𝑥
172.
∫3−2(𝑡+2)(𝑡−3)𝑑𝑡
173.
∫32(𝑡2−9)(4−𝑡2)𝑑𝑡
174.
∫21𝑥9𝑑𝑥
175.
∫10𝑥99𝑑𝑥
176.
∫84(4𝑡5/2−3𝑡3/2)𝑑𝑡
177.
∫41/4(𝑥2−1𝑥2)𝑑𝑥
178.
∫212𝑥3𝑑𝑥
179.
⌠⎮⌡4112√𝑥𝑑𝑥
180.
⌠⎮
⎮⌡412−√𝑡𝑡2𝑑𝑡
181.
∫161𝑑𝑡𝑡1/4
182.
∫2𝜋0cos𝜃𝑑𝜃
183.
∫𝜋/20sin𝜃𝑑𝜃
184.
∫𝜋/40sec2𝜃𝑑𝜃
185.
∫𝜋/40sec 𝜃 tan 𝜃𝑑𝜃
186.
∫𝜋/4𝜋/3csc𝜃cot𝜃𝑑𝜃
187.
∫𝜋/2𝜋/4csc2𝜃𝑑𝜃
188.
∫21(1𝑡2−1𝑡3)𝑑𝑡
189.
∫−1−2(1𝑡2−1𝑡3)𝑑𝑡
Í eftirfarandi æfingum skal nota útreikningssetninguna til að setja heildið fram sem fall
190.
∫𝑥𝑎𝑡2𝑑𝑡
191.
∫𝑥1𝑒𝑡𝑑𝑡
192.
∫𝑥0cos𝑡𝑑𝑡
193.
∫𝑥−𝑥sin𝑡𝑑𝑡
Í eftirfarandi æfingum skal finna núllstöðvar heildisstofnsins til að fjarlægja algildismerkin og reikna síðan með 2. hluta undirstöðusetningar stærðfræðigreiningarinnar.
194.
∫3−2|𝑥|𝑑𝑥
195.
∫4−2∣𝑡2−2𝑡−3∣𝑑𝑡
196.
∫𝜋0|cos𝑡|𝑑𝑡
197.
∫𝜋/2−𝜋/2|sin𝑡|𝑑𝑡
198.
Gerum ráð fyrir að fjöldi dagsbirtustunda á tilteknum degi í Seattle sé lýst með fallinu þar sem t er gefið upp í mánuðum og samsvarar vetrarsólstöðum.
Hver er meðalfjöldi birtustunda á sólarhring yfir heilt ár?
Á hvaða tímum t1 og t2, þar sem er fjöldi dagsbirtustunda jafn meðalfjöldanum?
Ritið heildi sem lýsir heildarfjölda dagsbirtustunda í Seattle á milli og
Reiknið meðalfjölda dagsbirtustunda í Seattle á tímabilinu frá til þar sem og síðan á tímabilinu frá til og sýnið að meðaltal þessara tveggja gilda sé jafnt meðallengd dags.
199.
Gerum ráð fyrir að lýsa megi notkunarhraða bensíns í Bandaríkjunum yfir árið með sínusfalli af gerðinni (11.21−cos(𝜋𝑡6))109 gallon/mán.
Hver er meðalnotkunin á mánuði og fyrir hvaða gildi t er notkunarhraðinn á tímanum t jafn meðalnotkunarhraðanum?
Hve mörg gallon af bensíni eru notuð í Bandaríkjunum á einu ári?
Ritið heildi sem lýsir mánaðarlegri meðalnotkun á bensíni í Bandaríkjunum þann hluta ársins sem nær frá byrjun apríl til loka september
200.
Útskýrið hvers vegna, ef f er samfellt á þá er til að minnsta kosti einn punktur þannig að
201.
Útskýrið hvers vegna, ef f er samfellt á [𝑎,𝑏] og er ekki fastafall, þá er til að minnsta kosti einn punktur 𝑀∈[𝑎,𝑏] þannig að 𝑓(𝑀)>1𝑏−𝑎∫𝑏𝑎𝑓(𝑡)𝑑𝑡 og að minnsta kosti einn punktur 𝑚∈[𝑎,𝑏] þannig að 𝑓(𝑚)<1𝑏−𝑎∫𝑏𝑎𝑓(𝑡)𝑑𝑡.
202.
Fyrsta lögmál Keplers segir að reikistjörnurnar hreyfist eftir sporbaugslaga brautum með sólina í öðrum brennipunktinum. Sá punktur á braut reikistjörnu sem er næstur sólinni nefnist sólnánd (hjá jörðinni ber hana nú upp um 3. janúar) og sá punktur sem er fjærstur sólinni nefnist sólfirrð (hjá jörðinni ber hana nú upp um 4. júlí). Annað lögmál Keplers segir að reikistjörnurnar sópi yfir jafnstór flatarmál á sporbaugslaga brautum sínum á jafnlöngum tíma. Reikistjarnan fer því eftir bogunum tveimur sem sýndir eru á myndinni á jafnlangan tíma. Á hvaða árstíma hreyfist jörðin hraðast á braut sinni? Hvenær hreyfist hún hægast?
203.
Punktur á sporbaug með lengd langáss 2a og lengd skammáss 2b hefur hnitin
Sýnið að fjarlægðin frá þessum punkti að brennipunktinum í er þar sem
Notið þessi hnit til að sýna að meðalfjarlægðin frá punkti á sporbaugnum að brennipunktinum í með tilliti til hornsins θ, er a.
204.
Samkvæmt lögmálum Keplers er braut jarðar um sólina sporbaugur með sólina í öðrum brennipunktinum, eins og áður kom fram. Fjarlægð jarðar frá sólu í sólnánd er 147,098,290 km en í sólfirrð er hún 152,098,232 km.
Með því að leggja langásinn eftir x-ásnum skal finna meðalfjarlægð jarðar frá sólu.
Stjarnfræðieining (AU) er samkvæmt hefðbundinni skilgreiningu fjarlægðin frá jörðinni til sólarinnar og gildi hennar var reiknað sem meðaltal fjarlægðanna við sólnánd og sólfirrð. Er þessi skilgreining réttmæt?
205.
Þyngdaraðdráttarkrafturinn milli sólarinnar og reikistjörnu er þar sem m er massi reikistjörnunnar, M er massi sólarinnar, G er algildur fasti og er fjarlægðin milli sólarinnar og reikistjörnunnar þegar reikistjarnan myndar hornið θ við langás sporbrautar sinnar. Að því gefnu að M, m og sporbaugastikarnir a og b, hálfar lengdir langáss og skammáss, séu þekktir skal setja fram, en ekki reikna, heildi sem lýsir meðalþyngdaraðdráttarkraftinum milli sólarinnar og reikistjörnunnar sem fall af .
206.
Tilfærsla massa, sem festur er við gorm, frá jafnvægisstöðu uppfyllir jöfnu einfaldrar sveifluhreyfingar þar sem er fasafasti, ω er horntíðnin og A er útslagið. Finnið meðalhraða, meðalferð (stærð hraðans), meðaltilfærslu og meðalfjarlægð massans frá jafnvægisstöðu (stærð tilfærslunnar).