Námsgögn
Innskráning
Hleð efnisyfirliti...

Efnisyfirlit

  1. Formáli
    1. Inngangur
    2. 4.1 Tengdir breytingarhraðar
    3. 4.2 Línulegar nálganir og deildi
    4. 4.3 Hágildi og lággildi
    5. 4.4 Meðalgildissetningin
    6. 4.5 Afleiður og lögun grafs
    7. 4.6 Markgildi þegar x stefnir á óendanlegt og aðfellur
    8. 4.7 Hagnýt bestunarverkefni
    9. 4.8 Regla l’Hôpital
    10. 4.9 Aðferð Newtons
    11. 4.10 Stofnföll
    12. Lykilhugtök
    13. Helstu jöfnur
    14. Meginatriði
    15. Yfirlitsverkefni
  2. A | Tafla yfir heildi
  3. B | Tafla yfir afleiður
  4. C | Upprifjun fyrir stærðfræðigreiningu
  5. Atriðaskrá

Bókin og glærur

PowerPoint-glærur
Stærðfræðigreining, 1. bindi (IS)Kafli 4Meginatriði
44 Notkun afleiða

Meginatriði

FYRRI KAFLI

Helstu jöfnur

NÆSTI KAFLI

Yfirlitsverkefni

Meginatriði

4.1 Tengdir breytingarhraðar

  • Til að leysa verkefni um tengda breytingarhraða skal fyrst teikna mynd sem sýnir sambandið milli tveggja eða fleiri tengdra stærða sem breytast með tíma.
  • Tilgreinið hvaða upplýsingar eru gefnar um stærðirnar og hvaða breytingarhraða á að finna.
  • Finnið jöfnu sem tengir stærðirnar.
  • Notið deildun og beitið keðjureglunni eftir þörfum til að finna jöfnu sem tengir breytingarhraðana.
  • Gætið þess að setja ekki gildi breytilegrar stærðar inn fyrir eina af breytunum fyrr en fundin hefur verið jafna sem tengir breytingarhraðana.

4.2 Línulegar nálganir og deildi

  • Deildanlegt fall y=f⁡(x) má nálga við a með línulega fallinu
    L⁡(x)=f⁡(a)+f′(a)⁢(x−a).
    L⁡(x)=f⁡(a)+f′(a)⁢(x−a).
  • Fyrir fall y=f⁡(x), ef x breytist úr a í a+d⁢x, þá er
    d⁢y=f′(x)⁢d⁢x

    nálgun á breytingunni á y. Raunveruleg breyting á y er
    Δy=f⁡(a+d⁢x)−f⁡(a).
    d⁢y=f′(x)⁢d⁢x
    y=f(a+dx)−f(a)
  • Mæliskekkja d⁢x getur leitt til skekkju í reiknaðri stærð f⁡(x). Skekkjan í reiknuðu stærðinni kallast yfirfærð skekkja. Yfirfærðu skekkjuna má áætla með
    d⁢y≈f′(x)⁢d⁢x.
    d⁢y≈f′(x)⁢d⁢x.
  • Til að meta hlutfallslega skekkju tiltekinnar stærðar q, metum við Δqq.

4.3 Hágildi og lággildi

  • Fall getur haft bæði algilt hágildi og algilt lággildi, aðeins annað þessara algildu útgilda eða hvorki algilt hágildi né algilt lággildi.
  • Ef fall hefur staðbundið útgildi í punkti verður sá punktur að vera stöðupunktur. Fall þarf þó ekki að hafa staðbundið útgildi í stöðupunkti.
  • Samfellt fall á lokuðu og takmörkuðu bili hefur algilt hágildi og algilt lággildi. Hvort útgildi um sig er í stöðupunkti eða endapunkti.

4.4 Meðalgildissetningin

  • Ef f er samfellt á [a,b] og deildanlegt á (a,b) og f⁡(a)=f⁡(b), þá er til punktur c∈(a,b) þannig að f′⁡(c)=0. Þetta er setning Rolle.
  • Ef f er samfellt á [a,b] og deildanlegt á (a,b), þá er til punktur c∈(a,b) þannig að
    f′(c)=f⁡(b)−f⁡(a)b−a.

    Þetta er meðalgildissetningin.
    f′(c)=f⁡(b)−f⁡(a)b−a.
  • Ef f′(x)=0 á bili I, þá er gildi fallsins f hið sama alls staðar á I.
  • Ef tvö deildanleg föll f og g uppfylla f′⁡(x)=g′⁡(x) á I, þá er f⁡(x)=g⁡(x)+C fyrir einhvern fasta C.
  • Ef f′⁡(x)>0 á bili I, þá er f vaxandi á I. Ef f′⁡(x)<0 á I, þá er f minnkandi á I.

4.5 Afleiður og lögun grafs

  • Ef c er stöðupunktur fallsins f og f′⁡(x)>0 fyrir x<c og f′⁡(x)<0 fyrir x>c, þá hefur f staðbundið hágildi í c.
  • Ef c er stöðupunktur fallsins f og f′⁡(x)<0 fyrir x<c og f′⁡(x)>0 fyrir x>c, þá hefur f staðbundið lággildi í c.
  • Ef f″⁡(x)>0 á bili I, þá er f kúpt á I.
  • Ef f″⁡(x)<0 á bili I, þá er f hvelft á I.
  • Ef f′⁡(c)=0 og f″⁡(c)>0, þá hefur f staðbundið lággildi í c.
  • Ef f′⁡(c)=0 og f″⁡(c)<0, þá hefur f staðbundið hágildi í c.
  • Ef f′⁡(c)=0 og f″⁡(c)=0, þá skal reikna gildi f′⁡(x) í prófunarpunkti x vinstra megin við c og í prófunarpunkti x hægra megin við c, til að ákvarða hvort f hafi staðbundið útgildi í c.

4.6 Markgildi þegar x stefnir á óendanlegt og aðfellur

  • Markgildi f⁡(x) er L þegar x→∞ (eða þegar x→−∞) ef gildin f⁡(x) komast eins nálægt L og óskað er þegar x verður nægilega stórt.
  • Markgildi f⁡(x) er ∞ þegar x→∞ ef f⁡(x) verður ótakmarkað stórt þegar x verður nægilega stórt. Markgildi f⁡(x) er −∞ þegar x→∞ ef f⁡(x)<0 og |f⁡(x)| verður ótakmarkað stórt þegar x verður nægilega stórt. Á svipaðan hátt getum við skilgreint markgildi f⁡(x) þegar x stefnir á −∞.
  • Fyrir margliðufall p⁡(x)=an⁢xn+an−1⁢xn−1+…+a1⁢x+a0, þar sem an≠0, ræðst endahegðunin af forystuliðnum an⁢xn. Ef n≠0, p⁡(x) stefnir á ∞ eða −∞ í báðar áttir.
  • Fyrir rætt fall f⁡(x)=p⁡(x)q⁡(x), ræðst endahegðunin af samanburði á stigi p og stigi q. Ef stig p er lægra en stig q, er línan y=0 lárétt aðfella fallsins f. Ef stig p er jafnt stigi q, er línan y=anbn lárétt aðfella, þar sem an og bn eru forystustuðlar p og q, í þeirri röð. Ef stig p er hærra en stig q, þá stefnir f á ∞ eða −∞ í báðar áttir.

4.7 Hagnýt bestunarverkefni

  • Til að leysa bestunarverkefni skal byrja á því að teikna mynd og skilgreina breytur.
  • Finnið jöfnu sem tengir breyturnar.
  • Finnið fall af einni breytu sem lýsir stærðinni sem á að lágmarka eða hámarka.
  • Leitið að stöðupunktum til að finna staðbundin útgildi.

4.8 Regla l’Hôpital

  • Nota má reglu l’Hôpital til að reikna markgildi kvóta þegar óákveðna formið 00 eða ∞/∞ kemur fyrir.
  • Reglu l’Hôpital má einnig beita á önnur óákveðin form ef unnt er að umrita þau sem markgildi kvóta á forminu 00 eða ∞/∞.
  • Vísisfallið ex vex hraðar en sérhvert veldisfall xp, p>0.
  • Lografallið ln⁡x vex hægar en sérhvert veldisfall xp, p>0.

4.9 Aðferð Newtons

  • Aðferð Newtons er notuð til að nálga lausnir jöfnunnar f⁡(x)=0. Fyrst er valin upphafsnálgun x0, en síðan eru snertlar við graf f notaðir til að mynda runu nálgunargilda x1,x2,x3⁢,….
  • Aðferð Newtons er yfirleitt skilvirk leið til að finna tiltekna núllstöð. Í sumum tilvikum bregst aðferðin vegna þess að talnarunan x0,x1,x2⁢,… stefnir ekki á endanlegt gildi eða stefnir á annað gildi en núllstöðina sem leitað er að.
  • Ferli þar sem talnaruna x0,x1,x2⁢,… er mynduð með því að velja upphafstölu x0 og ákvarða síðari tölur með jöfnunni xn=F⁡(xn−1) fyrir eitthvert fall F nefnist ítrunarferli. Aðferð Newtons er dæmi um slíkt ferli; þar er fallið skilgreint með F⁡(x)=x−[f⁡(x)f′⁡(x)] fyrir gefið fall f.

4.10 Stofnföll

  • Ef F er stofnfall fyrir f, þá er sérhvert stofnfall fyrir f á forminu F⁡(x)+C fyrir einhvern fasta C.
  • Til að leysa upphafsgildisverkefnið
    d⁢yd⁢x=f⁡(x),y⁡(x0)=y0

    þarf fyrst að finna mengi stofnfalla fyrir f og síðan það tiltekna stofnfall sem uppfyllir upphafsskilyrðið.
    d⁢yd⁢x=f⁡(x),y⁡(x0)=y0

Námsgögn.is þýðing á efni frá OpenStax. Frítt frumrit: https://openstax.org/books/calculus-volume-1/pages/1-introduction Leyfi upprunabókar: CC BY-NC-SA 4.0. Námsgögn er sjálfstætt verkefni; OpenStax hvorki styður né vottar þýðinguna.

FYRRI KAFLI

Helstu jöfnur

NÆSTI KAFLI

Yfirlitsverkefni