Inngangur

Þau efnahvörf sem við höfum skoðað í fyrri köflum fela í sér breytingar á rafeindabyggingu efnanna sem taka þátt, það er uppröðun rafeinda umhverfis atóm, jónir eða sameindir. Kjarnabygging, fjöldi róteinda og nifteinda í kjörnum atómanna, helst óbreytt í efnahvörfum.

Í þessum kafla verður fjallað um kjarnefnafræði. Hún hófst með uppgötvun franska eðlisfræðingsins Antoine Becquerel á geislavirkni árið 1896. Kjarnefnafræði hefur orðið sífellt mikilvægari á tuttugustu og tuttugustu og fyrstu öld og er grundvöllur ýmissa tækninýjunga á sviði orku, læknisfræði, jarðfræði og margra annarra greina.