Námsgögn
Innskráning
Hleð efnisyfirliti...

Efnisyfirlit

  1. Formáli
    1. Inngangur
    2. 6.1 Hlutverk stoðkerfisins
    3. 6.2 Flokkun beina
    4. 6.3 Bygging beina
    5. 6.4 Beinmyndun og -þroski
    6. 6.5 Beinbrot: viðgerð beina
    7. 6.6 Hreyfing, næring, hormón og beinvefur
    8. 6.7 Kalsíumjafnvægi: samspil beinagrindarkerfisins við önnur líffærakerfi
    9. Lykilhugtök
    10. Upprifjun kafla
    11. Upprifjunarspurningar
    12. Gagnrýnar hugsunarspurningar
  2. Heimildir
  3. Atriðaskrá
Líffæra- og lífeðlisfræði, 2. útgáfa (IS)Kafli 66.1 Hlutverk stoðkerfisins
66 Beinvefur og beinagrindarkerfið

6.1 Hlutverk stoðkerfisins

FYRRI KAFLI

Inngangur

NÆSTI KAFLI

6.2 Flokkun beina

6.1 Hlutverk stoðkerfisins

Námsmarkmið

Eftir að hafa kynnt þér þennan kafla átt þú að geta:

  • Skilgreint bein, brjósk og stoðkerfi
  • Talið upp og lýst hlutverkum stoðkerfisins

Bein, eða beinvefur, er harður og þéttur stoðvefur sem myndar stærstan hluta beinagrindar fullorðins manns, stoðgrind líkamans. Á þeim stöðum beinagrindarinnar þar sem bein hreyfast, til dæmis í brjóstkassa og liðum, veitir brjósk, sem er hálfstífur stoðvefur, sveigjanleika og slétt yfirborð fyrir hreyfingu. Stoðkerfið er líffærakerfi sem samanstendur af beinum og brjóski og gegnir eftirfarandi mikilvægum hlutverkum fyrir mannslíkamann:

  • styður líkamann
  • auðveldar hreyfingu
  • verndar innri líffæri
  • myndar blóðfrumur
  • geymir og losar steinefni og fitu

Stuðningur, hreyfing og vernd

Augljósustu hlutverk stoðkerfisins eru þau sem greina má með beinni athugun. Með því einu að horfa á manneskju má sjá hvernig beinin styðja líkamann, auðvelda hreyfingu hans og vernda hann.

Rétt eins og stálbitar byggingar mynda burðargrind sem ber þunga hennar, mynda bein og brjósk stoðkerfisins burðargrind sem styður við aðra hluta líkamans. Án stoðkerfisins værir þú linur massi úr líffærum, vöðvum og húð.

Bein auðvelda einnig hreyfingu með því að vera festustaðir fyrir vöðvana. Sum bein veita vöðvunum aðeins stuðning en önnur flytja einnig kraftana sem myndast þegar vöðvarnir dragast saman. Frá aflfræðilegu sjónarhorni virka bein sem vogarstangir og liðir sem vogarásar (mynd 6.2). Bein hreyfist ekki nema vöðvi liggi yfir lið og dragist saman. Nánar er fjallað um samspil stoðkerfis og vöðvakerfis, það er stoð- og hreyfikerfið, annars staðar í bókinni.

Ljósmyndin sýnir mann æfa í fótapressu í líkamsræktarsal.
Mynd 6.2. Bein virka sem vogarstangir þegar vöðvar liggja yfir lið og dragast saman. (mynd: Benjamin J. DeLong)

Bein vernda einnig innri líffæri gegn áverkum með því að þekja þau eða umlykja. Rifbeinin vernda til dæmis lungun og hjartað, bein hryggsúlunnar vernda mænuna og bein höfuðkúpunnar vernda heilann (mynd 6.3).

Myndin sýnir hvernig höfuðkúpan verndar og umlykur heilann. Aðeins útlínur höfuðkúpunnar sjást og hún er gerð gegnsæ til að sýna hvernig heilinn liggur í henni. Lítið bil er milli heilans og höfuðkúpunnar en bein höfuðkúpunnar vernda efri hluta og hliðar heilans að fullu. Neðsti hluti heilans nær niður fyrir höfuðkúpubeinin og botn litla heilans liggur rétt ofan við munnþakið. Mænukylfan nær niður að botni höfuðkúpunnar þar sem hún tengist mænunni.
Mynd 6.3. Höfuðkúpan umlykur heilann að fullu og verndar hann gegn meiðslum við minni háttar áverka.

Starfstenging

Bæklunarlæknir

Bæklunarlæknir er læknir sem sérhæfir sig í greiningu og meðferð kvilla og áverka í stoð- og hreyfikerfinu. Suma slíka kvilla má meðhöndla með lyfjum, æfingum, spelkum og öðrum hjálpartækjum en í öðrum tilvikum getur skurðaðgerð verið besta meðferðin (mynd 6.4).

Ljósmyndin sýnir fótlegg í flókinni spelku, beygðan í níutíu gráðu horn.
Mynd 6.4. Bæklunarlæknir ávísar stundum spelku til að veita undirliggjandi beinum aukinn stuðning. (mynd: Becky Stern/Flickr)

Enska orðið „orthopedics“ er myndað úr orðhlutunum ortho- („beinn“) og paed- („barn“) og merkir því bókstaflega „að rétta barn“. Bæklunarlæknar sinna þó sjúklingum á öllum aldri, allt frá börnum til aldraðra. Á síðustu árum hafa þeir jafnvel gert skurðaðgerðir á fóstrum til að leiðrétta klofinn hrygg, meðfæddan galla þar sem mænugangurinn í hrygg fóstursins lokast ekki að fullu á fósturþroskaskeiði.

Bæklunarlæknar meðhöndla oft áverka á beinum og liðum en einnig aðra beinkvilla, þar á meðal óeðlilega sveigju hryggjar. Hliðarsveigja hryggjar (hryggskekkja) getur verið svo mikil að sveigjan gengur undir herðablaðið og ýtir því upp svo hnúkur myndast. Sveigja hryggjar getur einnig verið óeðlilega mikil í fram-afturstefnu (kryppa) og valdið kryppu og samþjöppun brjósthryggjar. Slíkar sveigjur koma oft fram hjá börnum rétt fyrir kynþroska vegna rangrar líkamsstöðu, óeðlilegs vaxtar eða af óþekktum orsökum. Yfirleitt eiga bæklunarlæknar auðvelt með að meðhöndla þær. Þegar fólk eldist geta samanlögð áhrif áverka á hryggsúluna og sjúkdóma á borð við beinþynningu einnig valdið sveigju hryggjar. Það skýrir hokna líkamsstöðu sem stundum sést hjá öldruðum.

Sumir bæklunarlæknar sérhæfa sig frekar í íþróttalækningum, þar sem fengist er bæði við einfalda áverka, svo sem tognun á ökkla, og flókna áverka, svo sem rof í sinum snúningsvöðva axlarinnar. Meðferð getur verið allt frá æfingum til skurðaðgerðar.

Geymsla steinefna og orku ásamt blóðmyndun

Á efnaskiptastigi gegnir beinvefur nokkrum mikilvægum hlutverkum. Millifrumuefni beinsins er meðal annars forðabúr fyrir ýmis steinefni sem skipta starfsemi líkamans máli, einkum kalsíum og fosfór. Þessi steinefni, sem eru bundin í beinvefnum, geta losnað aftur út í blóðrásina til að viðhalda þeim styrk sem lífeðlisfræðileg ferli krefjast. Kalsíumjónir eru til dæmis nauðsynlegar fyrir vöðvasamdrátt og til að stjórna flæði annarra jóna sem taka þátt í flutningi taugaboða.

Í beinum fer einnig fram fitugeymsla og myndun blóðfrumna. Mýkri bandvefurinn sem fyllir innra rými flestra beina kallast beinmergur (mynd 6.5). Til eru tvær gerðir beinmergs: gulur beinmergur og rauður beinmergur. Gulur beinmergur inniheldur fituvef og þríglýseríðin sem geymd eru í fitufrumum vefsins geta nýst sem orkugjafi. Í rauðum beinmerg fer fram blóðmyndun, það er myndun blóðfrumna. Rauðkorn, hvítkorn og blóðflögur myndast öll í rauðum beinmerg.

Ljósmyndin sýnir lærleggshöfuð sem hefur verið losað frá öðrum hluta beinsins. Þéttbeinið á yfirborði höfuðsins hefur verið fjarlægt svo að frauðbeinið undir því sjáist. Ólíkt þéttbeininu er frauðbeinið ekki gegnheilt heldur netkennt, með mörgum opnum rýmum, og minnir því á svamp. Hringlaga svæði með gulum beinmerg er nákvæmlega í miðju frauðbeinsins. Rauði beinmergurinn umlykur gula beinmerginn og fyllir stærstan hluta innra rýmis höfuðsins.
Mynd 6.5. Í lærleggshöfðinu er bæði gulur og rauður beinmergur. Gulur beinmergur geymir fitu. Rauður beinmergur sér um blóðmyndun. (mynd: aðlagað frá verki „stevenfruitsmaak“/Wikimedia Commons)

Námsgögn.is þýðing á efni frá OpenStax. Frítt frumrit: https://openstax.org/books/anatomy-and-physiology-2e/pages/1-introduction Leyfi upprunabókar: CC BY-NC-SA 4.0. Námsgögn er sjálfstætt verkefni; OpenStax hvorki styður né vottar þýðinguna.

FYRRI KAFLI

Inngangur

NÆSTI KAFLI

6.2 Flokkun beina