Inngangur

Í upphafi járnaldar, sem hófst um 1200 BCE í Austurlöndum nær, héldu þrautþjálfaðir herir Assýringa, vopnaðir brons- og járnvopnum, út frá norðurhluta Mesópótamíu og lögðu undir sig ný landsvæði. Á fáeinum öldum höfðu Assýringar með landvinningum sínum byggt upp stærra heimsveldi en áður hafði sést í Austurlöndum nær. Með hliðsjón af fornleifafundum á borð við þessa nákvæmu lágmynd, auk ritaðra heimilda úr Biblíunni og öðrum heimildum, hafa sagnfræðingar raðað saman sögu þessa fyrrum volduga ríkis ( Mynd 4.1 ). Assýringar lögðu konungsríkið Ísrael undir sig á áttundu öld BCE, innlimuðu Egyptaland á sjöundu öld BCE og héldu ríkinu saman með vægðarlausum hernaðaraðferðum, skilvirku ríkisskipulagi og víðfeðmu neti konungsvega. Þeir skildu eftir sig áhrifamikla arfleifð á svæðinu, en heimsveldi þeirra er aðeins eitt af mörgum sem risu og hnigu í hinum flókna og hættulega heimi Austurlanda nær til forna. Þótt þessi svæðisbundnu stórveldi byggðu á sameiginlegum arfi frá Súmerum, meðal annars fleygrúnaletri og Lögbók Hammúrabís, bera hin tíðu valdaskipti vitni um þá samkeppni og átök sem íbúar svæðisins upplifðu. Sama óreiðan leiddi þó til mikilvægra nýjunga á öllum sviðum samfélagsins, einkum í hertækni.