Inngangur
Yfirlit kaflans
Inngangur
Nú er hið kunnuglega hindú-arabíska talnakerfi notað nánast alls staðar. Það notar tölustafina 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 og 9 og sætisgildi sem byggjast á veldum af tíu. Kerfið er tiltölulega ungt; það þróaðist ekki fyrr en á 6. eða 7. öld e.Kr. og dreifðist hægt um heiminn. Aðrir menningarheimar þurftu því að þróa eigin aðferðir til að telja og skrá magn. Talnakerfin urðu mjög ólík eftir stað og tíma. Telja þurfti og mæla tíma vegna landbúnaðar, trúariðkunar og viðskipta. Sum tungumál höfðu aðeins orð yfir einn, tvo og marga. Aðrir menningarheimar þróuðu flóknari framsetningu magns; Oksapmin-fólkið á Nýju-Gíneu notar til dæmis 27 orð í kerfi sínu.
Skráning magns hófst líklega með einföldu merkjakerfi þar sem hvert skurðmerki á tréstaf eða beini táknaði eitt eintak af því sem talið var. Talningarstrik eru enn notuð á sama hátt. Í slíkum kerfum er sama táknið endurtekið til að tákna fleiri en eitt eintak. Önnur kerfi nota mismunandi tákn fyrir ólíkt magn en einnig nokkra endurtekningu, til dæmis rómverskar tölur.
Einnig voru þróuð sætiskerfi, líkt og hindú-arabíska kerfið sem við notum nú. Sætiskerfi þurfa núll, en hugmyndin hlaut ekki strax viðurkenningu og þróaðist smám saman. Sætiskerfin eru líka fjölbreytt. Í sumum var talið í hópum af tuttugu, öðrum í tugum og enn öðrum var þessu blandað saman, sem er enn ein ástæða til að heimsækja Hawaii. Þótt við notum nú almennt tugakerfið eru tölvur hannaðar til að vinna í tvíundarkerfi og það krefst annars sjónarhorns á tölur.
Í þessum kafla skoðum við ólík talnakerfi og leiðir til að hópa tölur. Að lokum fjöllum við um tvíundarkerfið, tungumál tölva.