Samantekt

4.1 Ritun og stilling efnajafna

Efnajöfnur eru táknrænar framsetningar á efna- og eðlisfræðilegum breytingum. Formúlur fyrir efnin sem gangast undir breytingar (hvarfefni) og efnin sem myndast við breytinguna (myndefni) eru aðskildar með ör og á undan þeim standa heiltölustuðlar sem gefa til kynna hlutfallslegan fjölda þeirra. Stilltar jöfnur eru þær þar sem stuðlarnir leiða til jafns fjölda frumeinda fyrir hvert frumefni í hvarfefnum og myndefnum. Efnahvörf í vatnslausn sem fela í sér jónuð hvarfefni eða myndefni má setja fram á raunsærri hátt með heildarjónajöfnum og, á hnitmiðaðri hátt, með nettójónajöfnum.

4.2 Flokkun efnahvarfa

Efnahvörf flokkast eftir svipuðu hegðunarmynstri. Mikill fjöldi mikilvægra hvarfa fellur í þrjá flokka: botnfallshvörf, sýru-basahvörf og oxunar-afoxunarhvörf (redox). Botnfallshvörf fela í sér myndun eins eða fleiri óleysanlegra myndefna. Sýru-basahvörf fela í sér flutning vetnisjóna milli hvarfefna. Oxunar-afoxunarhvörf fela í sér breytingu á oxunartölu fyrir eitt eða fleiri frumefni í hvarfefnum. Ritun stilltra jafna fyrir sum oxunar-afoxunarhvörf sem eiga sér stað í vatnslausnum er einfölduð með því að nota kerfisbundna nálgun sem kallast hálfhvarfaaðferðin.

4.3 Efnamagnfræði efnahvarfa

Nota má stillta efnajöfnu til að lýsa efnamagnfræði hvarfs, það er tengslunum milli magns hvarfefna og myndefna. Stuðlar úr jöfnunni eru notaðir til að leiða út efnamagnfræðilega stuðla sem síðan má nota í útreikningum sem tengja saman massa hvarfefna og myndefna, mólfjölda og aðra megindlega eiginleika.

4.4 Heimtur efnahvarfa

Þegar efnahvörf eru framkvæmd með minna en efnamagnfræðilegu magni hvarfefna ræðst magn myndefnis sem myndast af takmarkandi hvarfefni. Magn myndefnis sem myndast við efnahvarf er raunheimt þess. Raunheimt er oft minni en það magn myndefnis sem efnamagnfræði stilltu efnajöfnunnar segir fyrir um, það er fræðileg heimt. Hversu nálægt hvarfið kemst fræðilegri heimt er gefið upp sem prósentuheimt.

4.5 Megindleg efnagreining

Efnamagnfræði efnahvarfa getur þjónað sem grunnur að aðferðum í megindlegri efnagreiningu. Títranir fela í sér að mæla rúmmál títrunarlausnar sem þarf til að hvarfast að fullu við sýnislausn. Þetta rúmmál er síðan notað til að reikna styrk greiniefnis í sýninu með efnamagnfræði títrunarhvarfsins. Þyngdargreining felur í sér að aðskilja greiniefnið frá sýninu með eðlis- eða efnafræðilegu ferli, ákvarða massa þess og reikna síðan styrk þess í sýninu á grundvelli efnamagnfræði viðkomandi ferlis. Brunagreining er þyngdargreiningaraðferð sem notuð er til að ákvarða frumefnasamsetningu efnasambands með því að safna og vigta loftkennd brunamyndefni þess.