Námsgögn
Innskráning
Hleð efnisyfirliti...

Efnisyfirlit

  1. Formáli
    1. Inngangur
    2. 23.1 Yfirlit yfir meltingarkerfið
    3. 23.2 Ferli og stjórnun meltingarkerfisins
    4. 23.3 Munnur, kok og vélinda
    5. 23.4 Maginn
    6. 23.5 Smáþarmar og digurgirni
    7. 23.6 Aukalíffæri meltingarkerfisins: lifur, bris og gallblaðra
    8. 23.7 Efnafræðileg melting og frásog: nánari skoðun
    9. Lykilhugtök
    10. Samantekt kaflans
    11. Spurningar um gagnvirka tengla
    12. Upprifjunarspurningar
    13. Spurningar til gagnrýninnar hugsunar
  2. Heimildir
  3. Atriðaskrá
Líffæra- og lífeðlisfræði, 2. útgáfa (IS)Kafli 2323.2 Ferli og stjórnun meltingarkerfisins
2323 Meltingarkerfið

23.2 Ferli og stjórnun meltingarkerfisins

FYRRI KAFLI

23.1 Yfirlit yfir meltingarkerfið

NÆSTI KAFLI

23.3 Munnur, kok og vélinda

23.2 Ferli og stjórnun meltingarkerfisins

Námsmarkmið

Að þessum hluta loknum átt þú að geta:

  • Rætt sex grunnferli meltingarkerfisins og gefið dæmi um hvert þeirra
  • Borið saman taugastjórn og hormónastjórn meltingarferla

Meltingarkerfið beitir vélrænum og efnafræðilegum ferlum til að brjóta fæðu niður í efni sem geta frásogast á leið hennar um meltingarveginn. Tafla 23.3 gefur yfirlit yfir meginhlutverk meltingarlíffæranna.

Gagnvirkur tengill

Skoðaðu þessa vefsíðu til að fá yfirlit yfir meltingu fæðu á mismunandi svæðum meltingarvegarins. Beindu athyglinni að leið vatnsleysanlegra næringarefna frá smáþörmum um lifrarportæðakerfið og áfram til vefja líkamans.

Meginhlutverk meltingarlíffæranna
LíffæriMeginhlutverkÖnnur hlutverk
MunnurTekur við fæðu; tyggur hana og blandar munnvatni saman við hana; hefur efnafræðilega meltingu kolvetna; flytur fæðuna í kok; seytir tungulípasa, sem verður einkum virkur í súru magaumhverfi og stuðlar að fitumeltinguVætir og leysir upp efni í fæðunni svo bragðnemar geti greint þau; hreinsar og smyr tennur og munnhol; hefur nokkra örveruhamlandi virkni
KokFlytur fæðu úr munnholi í vélindaSmyr fæðuna og veggi leiðanna
VélindaFlytur fæðu í magaSmyr fæðuna og veggi leiðanna
MagiBlandar og hnoðar fæðu með magasafa og myndar iðramauk; hefur efnafræðilegt niðurbrot próteina; skammtar iðramauki í skeifugörn; frásogar takmarkað magn sumra fituleysanlegra efna, en meginhluti áfengis og aspiríns frásogast í smáþörmum; hefur örveruhamlandi virkniVirkjar pepsín úr pepsínógeni Seytir innri þætti sem er nauðsynlegur fyrir frásog B12-vítamíns í dausgörn
SmáþarmarBlanda iðramauki við meltingarvökva; flytja innihaldið nógu hægt til að melting og frásog geti farið fram; frásoga niðurbrotsefni kolvetna, próteina, fituefna og kjarnsýra ásamt vítamínum, steinefnum og vatni; annast vélræna blöndun með hólfunarhreyfingumSkapa hagstætt umhverfi fyrir ensímvirkni
Aukalíffæri meltingarkerfisinsLifur: myndar gall og gallsölt sem fleyta fituefni og auðvelda meltingu þeirra og frásog; gallblaðra: geymir, þéttir og losar gall; bris: myndar meltingarensím og bíkarbónatBíkarbónatríkur brissafi hjálpar til við að hlutleysa súrt iðramauk og skapa hagstætt umhverfi fyrir ensímvirkni
DigurgirniÖrverur brjóta áfram niður hluta fæðuleifa; frásogar meginhluta þess vatns og þeirra salta sem eftir eru ásamt sumum efnum sem þarmaörverur mynda; flytur saur í átt að endaþarmi; losar saur úr líkamanumFæðuleifar þéttast og geymast tímabundið fyrir hægðalosun; slím auðveldar ferð saurs um ristil

Meltingarferli

Melting felur í sér sex grunnferli: inntöku, áframflutning, vélræna meltingu, efnafræðilega meltingu, frásog og hægðalosun.

Fyrsta ferlið er inntaka, þegar fæða berst inn í meltingarveginn um munn. Þar er hún tuggin og henni blandað saman við munnvatn sem inniheldur ensím sem hefja niðurbrot kolvetna. Tungulípasi er einnig seyttur í munni og tekur þátt í fitumeltingu, einkum eftir að hann kemst í súrt magaumhverfi. Tygging eykur yfirborðsflatarmál fæðunnar og mótar hæfilega stóran fæðubolta.

Fæðan yfirgefur munninn þegar tunga og kokvöðvar færa hana í vélinda. Munnfasi kyngingar er viljastýrður en kok- og vélindafasi að mestu ósjálfráðir. Kynging er dæmi um áframflutning, það er hreyfingu fæðu eftir meltingarveginum. Hann felur bæði í sér kyngingu og ósjálfráðar iðrahreyfingar. Iðrahreyfingar eru raðbundnar bylgjur samdráttar og slökunar í sléttum vöðvum meltingarveggjarins sem færa fæðuna áfram (mynd 23.5). Bylgjurnar blanda einnig fæðunni við meltingarvökva. Þær geta flutt kyngda fæðu og vökva til magans óháð líkamsstöðu.

Þrjár raðmyndir sýna fæðubolta færast niður vélinda. Hringlaga samdráttur þrengir vélindað ofan við boltann og færist niður eftir pípunni, en örvar sýna stefnu iðrahreyfingarinnar og fæðunnar.
Mynd 23.5. Iðrahreyfingar flytja fæðu eftir meltingarveginum með raðbundnum bylgjum vöðvasamdráttar og slökunar.

Melting felur bæði í sér vélræna og efnafræðilega ferla. Vélræn melting er líkamlegt ferli sem breytir ekki efnagerð fæðunnar heldur smækkar hana, eykur yfirborðsflatarmál hennar og blandar henni. Hún felur meðal annars í sér tyggingu og tunguhreyfingar sem smækka fæðuna og blanda henni við munnvatn. Vélræn melting heldur áfram eftir að fæðan yfirgefur munninn. Hnoðun í maga smækkar hana frekar og blandar henni saman við magasafa svo úr verður súrt, hálffljótandi iðramauk. Hólfunarhreyfingar verða einkum í smáþörmum og felast í staðbundnum samdrætti hringvöðva í ytri vöðvahjúp meltingarvegarins. Samdrættirnir mynda tímabundin hólf og færa innihaldið fram og aftur. Þannig er iðramaukið smám saman sundrað, blandað saman við meltingarvökva og fært oftar í snertingu við frásogsyfirborð slímhúðarinnar.

Við efnafræðilega meltingu brjóta meltingarvökvar stórar fæðusameindir niður í smærri byggingareiningar, til dæmis prótein í amínósýrur. Ferlið hefst í munni og fer að mestu fram í smáþörmum. Meltingarvökvar eru mismunandi að samsetningu en innihalda meðal annars vatn, ensím, sýrur og sölt. Örverur í digurgirni halda jafnframt áfram að gerja og umbreyta sumum efnum sem meltingarensím mannsins brjóta ekki niður.

Niðurbrot fæðunnar nýtist líkamanum aðeins ef afurðirnar komast yfir þekju meltingarvegarins. Það gerist við frásog, sem fer einkum fram í smáþörmum. Flest vatnsleysanleg næringarefni fara um þekjufrumur slímhúðarinnar í háræðar og þaðan með lifrarportæð til lifrar. Langkeðjufituefni eru að mestu sett saman í kylómíkrónur, tekin upp í iðramjólkuræðar og flutt með sogæðum í bláæðablóð nálægt mótum vinstri viðbeinsbláæðar og innri hóstarbláæðar. Stuttar og miðlungslangar fitusýrur geta hins vegar farið beint í portæðablóð. Nánar verður fjallað um þessi ferli síðar.

Við hægðalosun losnar saur úr líkamanum um endaþarmsop. Saurinn inniheldur meðal annars ómeltanlegar fæðuleifar, bakteríur, losnaðar þekjufrumur, vatn og sölt.

Öldrun og...

Meltingarkerfið: frá minnkaðri matarlyst til hægðatregðu

Breytingar á meltingarkerfi með aldri eru mjög einstaklingsbundnar og ráðast einnig af sjúkdómum, lyfjum, næringu og lífsvenjum. Bragð- og lyktarskyn getur dofnað og tannmissir, tannholdssjúkdómar eða minni munnvatnsmyndun geta gert tyggingu og máltíðir erfiðari. Kyngingarvandamál og hægari hreyfingar meltingarvegar verða algengari í sumum hópum en eru ekki óhjákvæmilegur hluti eðlilegrar öldrunar. Breytt skynboð og taugastjórn geta jafnframt haft áhrif á seytingu ensíma og hormóna.

Sumir sjúkdómar meltingarfæra verða algengari með hækkandi aldri, án þess að aldur einn valdi þeim. Þar á meðal eru þindarslit við vélindagap, magabólga og ætisárasjúkdómur. Í smáþörmum geta meðal annars komið fram skeifugarnarsár, vanmelting og vanfrásog en í digurgirni gyllinæð, sarpasjúkdómur ristils og hægðatregða. Starfsemi aukalíffæra og flutningur brisensíma eða galls til smáþarma geta raskast við gulu, bráða brisbólgu, skorpulifur og gallsteina.

Sum meltingarferli tengjast fyrst og fremst einu líffæri; inntaka fer til dæmis fram um munn og hægðalosun um endaþarmsop. Flest ferlin krefjast þó samvinnu margra líffæra og þróast stig af stigi þegar fæðan færist eftir meltingarveginum (mynd 23.6).

Skýringarmynd sýnir fæðu fara frá munni um kok, vélinda, maga, smáþarma og digurgirni að endaþarmsopi. Litmerktir reitir og tákn tengja kyngingu og iðrahreyfingar við áframflutning, tyggingu, hnoðun og hólfunarhreyfingar við vélræna meltingu, ensímvirkni við efnafræðilega meltingu og flutning næringarefna og vatns í blóð eða sogæðar við frásog.
Mynd 23.6. Grunnferli meltingar eru inntaka, áframflutningur, vélræn melting, efnafræðileg melting, frásog og hægðalosun.

Efnafræðileg melting hefst í munni. Sum lyf geta frásogast um munnslímhúð ef þau eru sérstaklega gefin þar. Takmarkað frásog áfengis og aspiríns getur orðið í maga en meginfrásog þeirra eftir inntöku fer fram í smáþörmum.

Stjórnun meltingarferla

Tauga- og hormónastjórn viðheldur skilyrðum í holi meltingarvegarins sem henta meltingu og frásogi. Stjórnunin samhæfir hreyfingar, seytingu, blóðflæði og frásog. Hún fer bæði fram innan iðrataugakerfisins og með boðum frá miðtaugakerfi, ósjálfráða taugakerfinu og innkirtlafrumum meltingarvegar.

Taugastjórn

Í vegg meltingarvegarins eru nemar sem taka þátt í stjórnun meltingarstarfsemi. Mekanónemar skynja meðal annars teygju og þrýsting, efnanemar sýrustig og tiltekin næringarefni og osmónemar osmólalstyrk innihaldsins. Þeir geta þannig brugðist við þenslu magans, samsetningu iðramauks, vökvamagni og fitu, kolvetnum og/eða próteinum. Skynboðin geta hrundið af stað viðbrögðum sem breyta seytingu meltingarvökva, blóðflæði og samdrætti sléttra vöðva og þar með iðrahreyfingum og hólfunarhreyfingum.

Taugaflækjur í vegg meltingarvegarins tengjast hver annarri og miðtaugakerfinu og samhæfa margvísleg viðbrögð. Stutt meltingarviðbrögð eru samþætt alfarið í iðrataugakerfinu og stjórna staðbundnum iðrahreyfingum, blóðflæði og seytingu. Löng meltingarviðbrögð liggja um miðtaugakerfið og ósjálfráða taugakerfið og geta hafist bæði af skynboðum utan meltingarvegar og frá honum sjálfum. Sjón, lykt, bragð og jafnvel hugsun um mat geta til dæmis virkjað langa viðbragðsboga um mænukylfu og undirbúið munnvatns-, maga- og brisseytingu áður en fæða berst í maga. Þegar fæða þenur magann virkjast jafnframt staðbundin og miðlæg viðbrögð sem auka hreyfingar og seytingu eftir aðstæðum.

Hormónastjórn

Fjölmörg hormón taka þátt í meltingu. Gastrín er seytt af G-frumum, einkum í neðri hluta magans, þegar fæða og önnur áreiti berast þangað. Það eykur magasýruseytingu frá veggfrumum bæði beint og að verulegu leyti með histamínboðum frá enterókrómaffínlíkum frumum. Sekretín frá skeifugörn örvar bíkarbónatríka seytingu frá brisi og gallvegum. Kólestókínín (CCK) örvar seytingu brisensíma, samdrátt gallblöðru og slökun gallrásarhringvöðva; lifrin myndar gall samfellt fremur en að CCK kveiki einfaldlega á gallmyndun. Glúkósaháð insúlínörvandi peptíð (GIP), áður nefnt magahindrandi peptíð, eykur glúkósaháða insúlínlosun og getur einnig dregið úr magasýruseytingu og magatæmingu. Þessi hormón og fleiri eru seytt af sérhæfðum innkirtlafrumum í slímhúð maga og smáþarma til blóðs og berast þaðan til markfrumna sinna.

Námsgögn.is þýðing á efni frá OpenStax. Frítt frumrit: https://openstax.org/books/anatomy-and-physiology-2e/pages/1-introduction Leyfi upprunabókar: CC BY-NC-SA 4.0. Námsgögn er sjálfstætt verkefni; OpenStax hvorki styður né vottar þýðinguna.

FYRRI KAFLI

23.1 Yfirlit yfir meltingarkerfið

NÆSTI KAFLI

23.3 Munnur, kok og vélinda