Inngangur

Yfirlit kaflans
Inngangur
Á síðara skeiði Rómaveldis urðu djúpstæðar menningarlegar, stjórnmálalegar og trúarlegar umbreytingar. Ýmsar kreppur í rómverska stjórnkerfinu, ásamt uppgangi kristninnar, knúðu þær áfram. Herleiðing Valerianusar keisara af hendi Sasanída á þriðju öld CE sýndi hve ótrygg yfirburðastaða Rómaveldis var og hve auðveldlega ríkið gat klofnað (Mynd 10.1). Rómaveldi náði frá eyjunni Britanníu (Bretlandi) í vestri til Sýrlands í austri en samskipti þess við erlenda hópa á austur- og vesturlandamærunum voru sífellt erfið. Ógnin af Sasanídum og öðrum ríkjum á jaðri Miðjarðarhafssvæðisins, þar á meðal ýmsum germönskum konungsríkjum í vestri og Palmýru í austri, bar vott um breytta skipan mála.
Ríkið beindi sjónum sínum austur á bóginn og sú þróun kom skýrast fram þegar ný höfuðborg þess, Konstantínópel (Istanbúl í dag), varð þungamiðja ríkisins. Völd Rómverja og áhrifasvæði færðust einnig austur. Úr varð Býsanska ríkið, sem hélt velli við austanvert Miðjarðarhaf. Kristnum íbúum fjölgaði en landamæri þess drógust saman. Ríkið þurfti þó að takast á við fólksflutninga ólíkra hópa um landsvæði sitt og upplausn vesturhluta heimsveldisins í lítil sjálfstæð ríki. Auk þess efldust á þessu tímabili smærri ríki á borð við Aksum í Afríku sunnan Sahara og Kúsanveldið í Mið-Asíu. Þau byggðu upp blómleg samfélög fjarri Miðjarðarhafinu en tengdust um leið nágrannaríkjum sínum með viðskiptum. Tengsl þessa mikla fjölda ríkja endurspegla flóknar aðstæður í heimi síðfornaldar.

