8.1 Greinarmunur staðreynda og gilda

Gildi eru ofin inn í hvernig þú lifir og tengist öðrum. Hugsjónirnar sem stýra lífsákvörðunum þínum, siðferðið sem mótar hvernig þú kemur fram við aðra, og jafnvel valið sem skilgreinir persónulegan smekk þinn, tjá allt gildi þín. Gildi tákna dóma um hvernig fólk ætti að hugsa, finna til eða breyta byggt á því sem er gott, þess virði eða mikilvægt. Til dæmis gætir þú talið að þú ættir að lesa Invisible Man eftir Ralph Ellison vegna þess að hún er talin stórkostleg bandarísk skáldsaga eða vegna þess að þú trúir því að lestur um kynþáttafordóma gegn svörtu fólki í Bandaríkjunum sé mikilvægur til að móta réttlátari heimsmynd. Hér byggist rökstuðningur þinn fyrir aðgerðinni – að lesa Invisible Man – á gildisdómum um ágæti skáldsögunnar og mikilvægi þess að skilja kynþáttaréttleysi.

Gildi lýsa því hvernig fólk telur að hlutirnir ættu að vera, ekki endilega hvernig þeir eru. Heimspekingar lýsa þessum mun sem er–ætti-greinarmuninum (e. is-ought distinction) eða, oftar, greinarmuninum á staðreyndum og gildum. Greinarmunur staðreynda og gilda aðgreinir það sem er tilfellið (staðreyndir) og það sem fólk telur að ætti að vera tilfellið (gildi) byggt á skoðunum um hvað sé gott, fallegt, mikilvægt o.s.frv.

Lýsandi staðhæfingar setja fram fullyrðingar um hvernig heimurinn er. Þær lýsa staðreyndum máls, því sem þú athugar að sé tilfellið án nokkurs konar mats eða dóms. Til dæmis er „veðrið í dag er sólríkt“ lýsandi staðhæfing vegna þess að hún lýsir einfaldlega því sem einhver sér.

Metandi staðhæfingar setja fram fullyrðingar um hvernig heimurinn ætti að vera. Þær tjá gildisdóma: hvað er gott, réttlátt, sanngjarnt, fallegt, heilbrigt, mikilvægt o.s.frv. Í stað þess að lýsa einfaldlega, túlka metandi staðhæfingar staðreyndir eða fullyrða hvað ætti að vera tilfellið.

Metandi staðhæfingar geta verið forskriftarlegar (e. prescriptive) – það er að segja, þær tiltaka hvað ætti að vera tilfellið eða hvað fólk ætti að gera í tilteknum aðstæðum. Til dæmis er „ég ætti að fara út til að fá smá sólskin“ metandi staðhæfing. Hún byggist á lýsandi staðhæfingu („veðrið í dag er sólríkt“), en hún túlkar þessa staðreynd og eignar henni gildi („sólskin er gott fyrir geðheilsuna“) á þann hátt að hún mælir fyrir um aðgerð („ég ætti að fara út“). Þegar fólk leggur mat á ágæti einhvers, felur það í sér að það ætti að gera það. Mat er þannig tengt aðgerðum og vali.

Náttúruhyggjuvillan er villa í röksemdafærslu sem gerir ráð fyrir að hægt sé að leiða gildi (hvað fólk ætti að gera) af staðreyndum um heiminn (hvað er tilfellið). Breski heimspekingurinn G. E. Moore (1873–1958) útskýrir vandann við þessa rökvillu í bók sinni Principia Ethica frá 1903. Að mati Moore, ef heimspekingar byggðu dóminn „x er gott“ á mengi staðreynda, eða náttúrulegra eiginleika, um x, þá hafa þeir framið náttúruhyggjuvilluna.

Náttúruhyggjuvillan tengist er–ætti-vandanum. Þessi vandi lýsir þeirri áskorun að fara frá staðreyndastaðhæfingum (eitthvað er) yfir í gildisstaðhæfingum (eitthvað ætti að vera). Skoski upplýsingarheimspekingurinn David Hume (1711–1776) setur fram eina frægustu útskýringuna á þessum vanda í verki sínu Ritgerð um manneðlið (1739–1740).

Þegar Hume ritaði Ritgerð um manneðlið höfnuðu margir heimspekingar siðferði sem byggðist á trúarlegri trú eða kreddum. Þeir leituðu þess í stað að óumdeilanlegum rökum fyrir því að vera góð manneskja eða byggja betra samfélag. Hume neitaði að hægt væri að leiða ætti af er, því siðferði varðaði tilfinningar fremur en staðreyndir. Siðferði snýst þannig um skoðanir fólks og líðan, en hvorugt verður leitt af staðreyndum einum. Í brotinu hér á eftir segir Hume staðreyndir lýsa tengslum milli hluta. Siðferði varðar hins vegar mannlega þekkingarveru sem tjáir afstöðu sína til málefnis.

Lýsing Humes á er–ætti-vandanum lifir áfram í heimspeki samtímans, einkum siðfræði 20. aldar. Í bókinni Principia Ethica frá 1903 setur G. E. Moore fram röksemdafærsluna um opnu spurninguna gegn náttúruhyggjuvillunni. Hann telur villuna felast í að leiða ónáttúrulega eiginleika, svo sem „rétt“ og „gott“, af náttúrulegum eiginleikum. Staðhæfingar náttúruvísinda auka skilning okkar á náttúrulegum eiginleikum heimsins eða lýsa uppgötvun um þá. Gæska og réttmæti eru hins vegar ónáttúrulegir eiginleikar; sannleiksgildi staðhæfinga um þá verður ekki staðfest með náttúrulegum eiginleikum einum og því stendur spurningin ávallt opin. Náttúrulegir eiginleikar vatns, H₂O, eru til dæmis ekki opnir fyrir spurningu á sama hátt og þeir ónáttúrulegu eiginleikar sem fólk eignar hlutum þegar það kallar þá „góða“ eða „rétta“.

Ekki eru allir heimspekingar sammála um að það sé skýr greinarmunur á staðreyndum og gildum. Siðferðilegir hluthyggjumenn færa rök fyrir hlutlægari hugmynd um siðferði. Þeir telja að til séu ákveðnar siðferðilegar staðreyndir um heiminn sem séu hlutlægt sannar, eins og staðhæfingin „morð er siðlaust.“ Siðferðilegir efahyggjumenn nota hins vegar oft greinarmun staðreynda og gilda til að færa rök gegn hlutlægum grundvelli siðferðis með því að leggja áherslu á að siðferðileg gildi séu ekki staðreyndir og feli í sér annan hugsunarhátt sem sé aðskilinn frá rökfræðilegri eða vísindalegri rökhugsun. Ágreiningur um greinarmun staðreynda og gilda birtist í mismunandi myndum.

Önnur nálgun til að véfengja greinarmun staðreynda og gilda er að leggja áherslu á hvernig fólk tengir þau saman í daglegu tali. Sumir heimspekingar halda því fram að ákveðnar tegundir lýsandi staðhæfinga feli í sér matsstaðhæfingu, sérstaklega ef þær eru tengdar með hugtakinu tilgangi eða hlutverki. Til dæmis, ef einstaklingur segir: „Þessi hnífur er of bitlaus til að skera nokkuð,“ þá má gera ráð fyrir að hann eigi einnig við: „Þetta er lélegur hnífur“ vegna þess að hann uppfyllir ekki hlutverk sitt. Ef þú skilur tilgang eða hlutverk hnífsins geturðu auðveldlega fylgt þessari ályktun. Þar sem fólk gerir þessar tegundir tenginga auðveldlega í daglegu tali, gæti greinarmunurinn á staðreyndum og gildum ekki haft mikla þýðingu.